انسان تا زمانی که زنده است، اختیار اموالش دست خودش می‌باشد ولی وقتی مُرد، اختیار اموال از دستش خارج می‌شود و به مقداری که در فقه مشخص شده بین ورثه تقسیم می‌شود. البته یک سوم اموال را می‌تواند در زمان حیات، وصیت و تکلیفش را مشخص کند؛ مثلا بگوید بعد از مرگ من به جایی بدهید و یا به فلان فرزندم ندهید، ولی در بیشتر از یک سوم، پدری حق ندارد فرزندی را از ارث محروم کند و یا اموالش را بین فرزندان تقسیم کند مگر اینکه طبق قرارداد شرعی مانند فروش یا هدیه و غیره به شخص خاصی انتقال دهد. 

امام خامنه‌اس: رساله‌ی آموزشی، ج۲، بخش وصیت.